Մաս 1
Կիրակի առավոտ էր, երբ Նունե տատին, թափանցիկ աչքերով ու տասնամյակներ մաշված գունատ շարֆով, մոտեցավ գյուղի եկեղեցու դռանը։ Նրա քայլերը դանդաղ էին, բայց հաստատակամ․ այսօր նա ուզում էր իր միակ որդու հիշատակին մոմ վառել, որը տարիներ առաջ հեռացել էր այս կյանքից։ Դռան մոտ արդեն մարդիկ էին հավաքվել՝ սպասում էին պատարագի մեկնարկին։ Հանկարծ, մինչ Նունեն ձեռքը գրպանին տարավ, համայնքի ամենաազդեցիկ ու կարող անձը՝ Տիգրանն առաջ եկավ ու բարձր ձայնով կանգնեց նրա դիմաց։
– Դիմացի բոլորդ, տեսե՛ք, այս կինը ինչ-որ բան է թաքցնում շարֆի մեջ, – գոռաց նա։ – Երեկ էլ քահանան զգուշացրեց, որ եկեղեցուց իրեր են անհետացել։
Մարդիկ կիսատկոտոր նայեցին տատին․ մյուսները մեջբերումներ արեցին, թե այս տարիքի մարդիկ հաճախ են շփոթում իրերը։ Նունեն, շփոթված, շարֆը ավելի ամուր պահեց։ Այդ պահին նրա հին շարֆի ծայրից մի բան ընկավ գետնին՝ փոքրիկ ոսկեգույն զարդ։ Բոլորը լռեցին։
Մաս 2
Տիգրանն անմիջապես պնդեց, որ սա է կնոջ մեղքը, ու պահանջեց Նունեի շարֆը ստուգել։ Տատին կարմրած, վախենալով, բացեց շարֆը՝ ներսում ոչինչ չգտնելով, բացի հին ծալքերի մեջ սեղմված մի քանի մաշված հուշագրերից։ Շարֆի ծայրին կախված էր փոքրիկ նշան, որի վրա հնացած գրություն կար։ Հավատացյալներից մեկն առաջ եկավ, նայեց այդ նշանին, ու լուռ արտասվեց․ «Սա իմ մոր նվիրաբերած ամուլետն է, որ տարիներ առաջ կորավ»։ Քահանան մոտեցավ, վերցրեց ամուլետը ու շրջեց՝ նշանի հետևին հայտնաբերելով գրություն, որում նշված էր՝ «Նունեից՝ համայնքին»։ Տիգրանի դեմքը միանգամից փոխվեց․ նա սկսեց արդարանալ, թե սխալ է հասկացել, բայց մարդիկ արդեն ակնհայտորեն կասկածանքով էին նայում նրան։
Մաս 3
Քահանան հրապարակայնորեն հավաքեց բոլորին բակում ու բարձրաձայն պատմեց, որ տարիներ առաջ եկեղեցու նվիրատվություններից մի քանիսը անհետացել էին։ Դրանց թվում էր հենց այն ամուլետը, որը Նունեն տարիներ առաջ վայելուչ կերպով նվիրաբերել էր՝ ի հիշատակ իր մահացած որդու։ Ոսկեգույն նշանը շապիկի մեջ էր դրված, որպեսզի մյուսներին էլ դարձնի հիշատակ։ Բայց ինչ-որ մեկը այդ նվիրատվությունները ժամանակին խլել էր ու իբր իր համար պահել։ Հիմա ամուլետը հանկարծ հայտնվել էր հենց Նունեի շարֆի մեջ, սակայն հայտնի էր, որ Նունեն տարիներ շարունակ այդ շարֆը չէր բացել, որովհետև այն որդուց մնացած միակ հիշատակը էր։
Մարդիկ սկսել էին բացահայտել, որ հենց Տիգրանն էր տարիներ առաջ իր դիրքը օգտագործել ու նվիրատվությունները մի քանի անգամ տուն էր տարել՝ իբր պահելու անվան տակ։ Այժմ, հին հավատացյալները վկայեցին, որ եկեղեցու նախկին սպասավորի հետ Տիգրանը հաճախ էր մնում մենակ ներսում, իսկ հետո վերադառնում էր նոր նվիրատվություններով։
Ուղիղ այդ պահին Նունե տատին բարձրացրեց իր աչքերը ու մեղմ, բայց ամուր ձայնով ասաց՝ «Ես իմ որդուն կորցրել եմ այս բակում ու նվիրել եմ այն ամենը, ինչից մնացել էր հիշատակ։ Բայց երբեք, ոչ մի անգամ, իմ ձեռքերից ոչինչ չեմ վերցրել»։
Տիգրանը փորձեց արդարանալ, բայց մարդիկ արդեն հավաքել էին նրա շուրջը։ Քահանան պահանջեց նրան վերադարձնել եկեղեցուց վերցվածն ու ներողություն խնդրել ողջ համայնքից։ Տիգրանը հրապարակայնորեն ներողություն խնդրեց, բայց Նունեն իրեն չներվեց․ նա հանգիստ շրջվեց ու գնաց դեպի մոմաբույժի անկյունը։ Մյուս տարեցները մոտեցան ու իրենք էլ իրենց նվիրատվությունները բերեցին եկեղեցուն՝ հարգելով Նունեի նվիրաբերության անկեղծությունը։
Այդ օրվանից Նունե տատին համայնքի մեծարանքի արժանացավ, իսկ Տիգրանը կորցրեց իր նախկին դիրքը՝ ոչ ոք այլևս նրան վստահությամբ չէր նայում։ Իսկ հին շարֆը վերջապես վերադարձավ իր իսկական տեղը՝ որպես համայնքի ազնվության խորհրդանիշ։