Մաս 1
Դատարանի միջանցքի աղմուկի մեջ ծերունին կանգնած էր՝ ձեռքի մեջ սեղմած մաշված ձայնագրիչը։ Նրա որդին՝ լուրջ դեմքով ու թանկարժեք կոստյումով, բարձրաձայն պահանջում էր, որ հայրը դուրս գա շենքից։ «Դու ընդամենը խանգարում ես գործին, բարոյապես ճնշում ես մեզ բոլորիս, հերիք է արդեն քո խաղերը»,- պատասխանում էր որդին՝ աչքերի մեջ հրահրելով ամոթանք։ Փաստաբանը նույնպես փորձում էր հորդորել ծերունուն լքել տարածքը՝ «մեծերի գործերին չխառնվելու» պատճառաբանությամբ։ Բայց ծերունին չէր շարժվում։ Նրա ձեռքերում փոքրիկ ձայնագրիչն էր, որը կարծես վերջին հույսն էր։ Մարդիկ անցնում էին կողքով, ոմանք տարակուսած, ոմանք անտարբեր, իսկ մի կին մոտեցավ՝ նշելով, որ նկատել է, ինչպես որդին մի քանի րոպե առաջ փորձում էր թաքուն խլել ձայնագրիչը։

Մաս 2
Կինը խնդրեց տալ ձայնագրիչը՝ լսելու, թե ինչ կա այնտեղ։ Որդին, հանկարծ կորցնելով ինքնատիրապետումը, փորձեց խլել այն կնոջ ձեռքից՝ բացականչելով, թե այնտեղ որևէ կարևոր բան չկա, և որ սա պարզապես տարեց մարդու քմահաճույքն է։ Սակայն դատական պահապանը մոտեցավ և պահանջեց, որ ձայնագրիչը միացվի հանրության ներկայությամբ։ Միջանցքը մի պահ լռեց, երբ հնչեց ձայնագրության առաջին ձայնը՝ ծերունու դողացող ձայնը. «Խնդրում եմ, տղաս, ես ուզում եմ մնալ իմ տանը, մի՛ վանիր ինձ»։ Հետո հնչեց որդու ձայնը՝ ցածր, բայց սպառնալից. «Եթե չստորագրես, կտեսնես, թե ինչ կարող եմ անել»։ Մարդիկ շփոթված, շոկի մեջ նայում էին որդուն, ով փորձում էր արդարանալ՝ ասելով, որ դա հին խոսակցություն է, ամեն ինչ սխալ է հասկացել։ Բայց արդեն ոչ ոք չէր շտապում հավատալ նրան։

Մաս 3
Երբ ձայնագրության ամբողջությունը բացվեց, բոլոր ներկաները հասկացան՝ սա ոչ մի խաղ չէր։ Որդին երկար ժամանակ փորձում էր ստիպել հորը հրաժարվել իր սեփական տնից՝ խոստանալով, որ պարզապես կվերանորոգի այն կամ ժամանակավոր կտանի հորը մոտիկ տուն։ Սակայն ձայնագրության մեջ հնչում էին ոչ թե խոստումներ, այլ բաց սպառնալիքներ ու վիրավորանքներ։ Այնտեղ լսվում էր, թե ինչպես է որդին ասում՝ «Եթե չստորագրես, պապա, կմնաս փողոցում, ոչ ոք քեզ չի հավատա»։ Ավելի ուշ ձայնից պարզվում էր՝ հենց այդ օրը, երբ հայրը վատառողջ էր, որդին բերել էր փաստաբանին՝ ստիպելով ստորագրել տան հրաժարման թուղթը։

Ծերունին, ով դատական նիստից առաջ չէր կարողացել համոզել ոչ մեկին, հիմա ողջ միջանցքի աչքերի առաջ վերագտավ արժանապատվությունը։ Փաստաբանը ստիպված հրաժարվեց ընտանեկան գործից, իսկ դատավորը պահանջեց նոր քննություն անցկացնել, հին ձայնագրությունը որպես գլխավոր ապացույց ներկայացնելով։ Որդին փորձեց արդարանալ, բայց նրա խոսքերը հնչեցին դատարկ ու անհավատալի։ Մայրն ու մյուս հարազատները, ովքեր մինչ այդ լռում էին, վերջապես մոտեցան ծերունուն՝ ներողություն խնդրելով։ Սակայն նա միայն նայեց նրանց աչքերին՝ դառնությամբ ու լռությամբ։

Տարիների նվաստացումից հետո ծերունին վերջապես լսելի դարձավ։ Նրա տունը նրան վերադարձվեց, իսկ որդին հրապարակային կերպով կորցրեց ոչ միայն ունեցվածքը, այլև ընտանիքի հարգանքը։ Միջանցքի վերջին տեսարանում ծերունին պարզապես նստեց աթոռի վրա՝ ձայնագրիչը սեղմած՝ որպես միակ ճշմարտության ապացույց։ Մարդիկ հավաքված էին նրա շուրջը՝ հասկանալով, որ երբեմն ամենաթանկ բանն այն ճշմարտությունն է, որը փորձում էին լռեցնել։