Մաս 1

Հիվանդանոցի ելքի մոտ հերթ էին հավաքվել մարդիկ՝ սպասելով վճարման համար։ Գրիգոր պապիկը հենվել էր ձեռնափայտին, երբ պահակը մոտեցավ նրան.
— Դուք չեք կարող դուրս գալ առանց վճարելու, ու գումարը ձեր հաշվին չի եղել։ Ինչպե՞ս է, որ հիմա հենց դուք եք վճարում Աշոտի փոխարեն։
Գրիգորը պնդում էր, որ ինքը տիրապետում է իր հաշվին, սակայն որդին՝ Աշոտը, կողքից լուռ էր կանգնած՝ աչք չկտրելով հորից։ Մարդիկ տխուր հայացքով դիտում էին ծերունուն, ում համար ո՛չ մեկը բարեխոս չէր։ Պապիկը գրպանից հանեց հին դեղատուփը, որի մեջ ինչ-որ բան պահում էր շատ տարիներ։ Նրան ստիպեցին ցույց տալ՝ իբր դա կարող էր ապացույց լինել։ Երբ դեղատուփը պատահաբար ընկավ գետնին, ներսից դուրս գլորվեց մետաղական փոքրիկ սարք։ Բոլորը ապշած էին։

Մաս 2

Պահակն անվստահությամբ նայեց Գրիգորին, իսկ Աշոտը՝ հորը մոտենալով, արագ շարժվեց՝ փորձելով վերցնել ձայնագրիչը։ Սակայն պապիկը մատներով ամուր սեղմեց այն, ու դանդաղ միացրեց։ Բոլորը լռեցին։ Ձայնագրիչից լսվեց կոպիտ խոսակցություն, բայց այն չէր ավարտվում հստակ բացահայտմամբ։ Պահակը, շփոթված, մի պահ հետ քաշվեց, իսկ հերթում կանգնած մի կին հանկարծ հարցրեց՝
— Սրա մեջ ի՞նչ կա, որ դուք ուզում եք թաքցնել։
Աշոտը լարված նայում էր հորը, բայց դեռ ոչ ոք չէր հասկանում՝ ինչ է իրականում կատարվում։ Պապիկի ձեռքը դողում էր, բայց աչքերը՝ վառ ու բոցավառ։

Մաս 3

Ձայնագրիչը խաղաց մեկ այլ ձայն։ Աշոտի ձայնն էր՝ հստակ, անհերքելի.
— Բժիշկ, խնդրում եմ, գրանցեք հորս հաշվին բոլոր ծախսերը և որքան հնարավոր է շուտ դուրս գրեք նրան, որ տուն չվերադառնա։ Ես չեմ կարող շարունակել խնամել։ Դրանից բոլորս շահում ենք։
Բոլորը քարացած լսում էին, իսկ Աշոտը սկսեց արդարանալ՝ թե դա սխալ է, կատակ է եղել։ Բայց պապիկը, թուլացած ձայնով, ասաց՝
— Ես տարիներ շարունակ ամեն ինչ արել եմ, որ դու մարդ մեծանաս։ Հիմա դու իմ հաշվին ոչ միայն գումար ես ուզում վերցնել, այլ ուզում ես ինձ դուրս շպրտել։
Բոլոր ներկաները նայեցին Աշոտին՝ արհամարհանքով ու զայրույթով։ Հիվանդանոցի աշխատակիցը մոտեցավ Գրիգորին՝ ներողություն խնդրելով, և առաջարկեց օգնել նրան տուն գնալ։ Աշոտը քայլեց դեպի ելքը՝ խոնարհ գլուխը։ Իսկ պապիկը դեղատուփը գրկած, առաջին անգամ ժպտաց՝ իր ողջ արժանապատվությունը վերադարձած։

Այդ օրվանից, երբ գյուղում խոսում էին հետևյալ դեպքի մասին, բոլորը ասում էին՝ ով իր ծնողին մենակ թողնի, վերջում միշտ բացահայտվում է։ Ոչ մեկ այլևս չէր ուզում լսել Աշոտի արդարացումները։ Իսկ Գրիգոր պապիկին հաճախ էին այցելում հիվանդանոցից՝ պարզապես ընկերություն անելու, որովհետև այդ օրը նա ոչ միայն իր արժանապատվությունը, այլև նոր հարգանք ձեռք բերեց։