Մաս 1
Ցրտից դողացող հայրը նստած է հիվանդասենյակում, շրջապատված անհայտ մարդկանցով և բուժքույրերով, որոնք անցնում-գալիս են: Նրա ձեռքում մշտական ընկալվող հին ժամացույցն է՝ փոքրիկ, մաշված կրոնչիկով: Արտաքնապես ամեն ինչ սովորական է, բայց այս մարդը տարբերվում է իր սպասումով։ Ամեն օր նա նույն բանը է ասում՝ «Որդիս հենց նոր գնաց, բայց կվերադառնա»: Բուժքույրերից Լիանան առաջին անգամ զարմացած է, բայց օրեցօր նա հասկանում է, որ ոչ ոք չի գալիս այդ սենյակ՝ ոչ մի երիտասարդ, ոչ էլ որևէ բարեկամ։
Մի օր, հերթական անգամ սավանները փոխելիս, Լիանան նկատում է, որ հայրիկն անսովոր զգուշությամբ է պահում ժամացույցը՝ երբեք ձեռքից չթողնելով։ Նրա հայացքը լի է անհանգստությամբ, շուրթերին՝ լուռ աղոթք։ Լիանան առաջին անգամ է տեսնում այդքան ուժեղ կապվածություն մեկ առարկայի հանդեպ:
Մաս 2
Մի երեկո, հերթական հանգիստ պահերին, Լիանան փորձում է ժամացույցը վերցնել, որպեսզի սեղանին դնի՝ մտածելով, որ քնած մարդուն պետք չէ անհանգստացնել։ Բայց հայրիկը զգուշացնում է՝ «Խնդրում եմ, մի վերցրեք, դա որդուս նվերն է… նրա հետ եմ խոսում ամեն օր»: Նրա ձայնը զուսպ է, բայց ներսից կոտրված։ Լիանան նկատում է, որ ժամացույցի հետևի կափարիչը մի փոքր բաց է, և կարծես կան նշումներ, որ հաճախ բացվում է։ Հայրը հանկարծ շշնջում է. «Նա կգա, ես խոստացել եմ սպասել»: Լիանան որոշում է չհամարձակվել ավելին հարցնել, բայց նրա սրտում անհանգստություն է առաջանում՝ արդյո՞ք այստեղ մի մեծ ճշմարտություն կա, որ բոլորից թաքնված է։
Հետևյալ օրերին Լիանան ավելի ուշադիր է հայրիկի շուրջը՝ դիտելով նրա շարժումները, խոսքերը, ինչպես է ժամացույցը համբուրում ամեն երեկո։ Մի օր, երբ հայրը քնած էր, Լիանան դանդաղորեն վերցնում է ժամացույցը, որ պատրաստի փոխելու սավանները, ու հանկարծ նկատում է, որ ներսում թուղթ կա։
Մաս 3
Լիանան լուռ բացում է ժամացույցի հետևի կափարիչը և բացահայտում փոքրիկ ծալված թուղթ։ Այդ թղթում ձեռագիր կա՝ «Հայրիկ, ներիր, որ չեմ կարող մնալ քեզ մոտ։ Ես ստիպված եմ մեկնել արտասահման՝ իմ ընտանիքի համար աշխատելու։ Գիտեմ, որ սպասելու ես ինձ, և ամեն օր այս ժամին կնայես ժամացույցիդ»։ Թուղթը հին է, մգացած, բայց բառերը՝ կենդանի ու ցավոտ։
Լիանան հուզված նստում է հայրիկի կողքին, երբ վերջինս արթնանում է։ Նա նայում է բուժքույրին ու լուռ ժպտում։ Լիանան այժմ հասկանում է՝ այս մարդը իրեն միայնակ չի համարել, որովհետև ինքն իր ներսում հույս է պահում՝ օրերի ընթացքում սպասելով որդու վերադարձին։ Հայրը խոստովանում է, որ որդին արդեն յոթ տարի է՝ արտագաղթել է, և ոչ մի անգամ չի զանգահարել։ Ժամացույցը դարձել է նրա համար որդու հետ կապի վերջին ու միակ թելիկը։
Լիանան որոշում է հրապարակել այս պատմությունը հիվանդանոցի ղեկավարությանը։ Հայրիկի որդուն համենայնդեպս գտնում են՝ նա իր մեղավորությունն ընդունում է և վերադառնում է հայրիկի մոտ՝ գրկելով նրան ու խնդրելով ներել։ Այս անգամ հայրը երկար ժամանակ լուռ է մնում, ապա ժամացույցը դնում է որդու ափի մեջ՝ ասելով. «Հիմա դու պահիր հույսը»։ Սենյակում լուռություն է, բայց այն լցված է նոր հույսով ու արցունքով։
Հայրիկը վերջապես ստանում է ոչ միայն որդու ներկայությունը, այլև իր արժանապատվության վերականգնումը։ Իսկ հին ժամացույցը այսուհետ դառնում է ընտանիքի նոր խորհրդանիշ՝ սպասման, հավատքի և նվիրվածության։